Stichting Racen tegen Kanker
Onderstaand stuk is geschreven door Aart van Meerveld. Hij is de oprichter van Stichting Racen
tegen Kanker en nu zeer nauw betrokken bij Stichting Zorgeloos Kind.
Vanaf 1997 ben ik actief in de motorsport en nog steeds is dit een sport wat ik fantastisch vindt. In
1999 werd een goede vriend en toenmalig collega 'Dik van Maanen' ziek en al snel werd bij hem de
diagnose 'kanker' gesteld. Een kanker waar al snel bleek dat dit een verloren zaak was.
Behandelingen wilde hij niet want hij werd daar erg ziek van, maar wilde de tijd dat hij nog had op aarde
goed benutten. Naar races, naar concerten enz enz, hij heeft nog heel veel kunnen toen, totdat hij in mei
2001 de strijd tegen kanker begon te verliezen en in het ziekenhuis kwam te liggen. Hij heeft het hier nog
maanden volgehouden en wat hij altijd bleef behouden was zijn goede humeur. Op 9 augustus 2001 is hij
overleden en na zijn crematie hebben we met een klein gezelschap zijn as uitgestrooid in de duinen van
Egmond aan Zee, een plek waar hij graag was.
Dik was een racefan en ik ben de jaren gaan nadenken hoe ik de ziekte waaraan Dik was overleden kon
koppelen aan een hobby die we beide deelden. Zo heb ik in 2004 Stichting Racen tegen Kanker opgericht
en in dat jaar was het de bedoeling om met het racen veel geld op te halen voor KWF Kankerbestrijding. Dat
jaar hebben we bijna 11.000 Euro bij elkaar geracet en dat was veel meer op waar ik in eerste instantie van
had gedroomd.
In 2005 ben ik gaan proberen een uniek evenement neer te zetten en zo ontstond in Augustus van dat jaar
het 1e grote evenement en dat was de Circuitdag voor zieke gezinnen op het TT-circuit van Assen. Het
werd een enorm succes en ongeveer 60 gezinnen hebben kunnen genieten van het meerijden achter op
racemotoren en in super deluxe sportauto's.
In 2006 ben ik actief op bezoek gegaan bij gezinnen en ziekenhuizen en zijn we ook begonnen met het
steunen van gezinnen welke door 'kanker van een kind' in de financiële problemen zijn gekomen. We
hebben huizen verbouwd, we hebben boodschappen betaald, we hebben auto's laten maken, we hebben
medicijnen betaald en nog veel en veel meer. In 2006 is de 2e editie van de circuittdag gehouden en deze
was nog mooier en groter dan de eerste.
In 2007 was voor mij persoonlijk de jaar van de keuzes. Ik had een eigen sportschool in Barneveld en dat
koste heel veel tijd. Daarnaast was ik ongeveer 30 a 40 uur per week bezig met Stichting Racen tegen
Kanker en het was zelfs zo erg dat ik in 2006 de keizersnede voor de geboorte van mijn dochter moest
uitstellen omdat ik ernstige tijdnood zat. Voor mij was dus de keuze: of met de sportscholen stoppen
en verkopen of met Stichting Racen tegen Kanker stoppen. Ik heb toen besloten om de sportscholen te
verkopen en dat heb ik gedaan op 1 Januari 2008 en ik ben toen weer in loondienst gaan werken, want
belangrijk was altijd om het werk voor de Stichting vrijwillig te kunnen blijven doen.
Ik had dus meer tijd voor de Stichting en ik ben in dat jaar de 2e reis met zieke gezinnen gaan organiseren.
Een geheel verzorgde vakantie (4 dagen) naar EuroDisney en dat met ongeveer 40 a 50 gezinnen. Het
werd weer een groot succes en vooral het persoonlijke en laagdrempelige contact met de gezinnen
onderscheidde Stichting Racen tegen Kanker met vele andere (ook goede) stichting, die zich inzette voor
een bepaalde hulpbehoevende doelgroep.
Helaas begonnen er ook kinderen weg te vallen en iedere begrafenis heb ik bij mogen wonen en soms had
ik de eer ook nog een woordje te doen op iets wat je je ergste vijand niet gunt. Het werden contacten die ik
bleef bezoeken omdat vele stichting 'na de dood van het kind' niets meer van zich lieten horen. Ze zeggen
wel eens: uit het oog, uit het hart, maar dat wilde we absoluut niet.
In de jaren na 2008 groeide de stichting enorm en we konden steeds meer gezinnen helpen. Op races
nodigden we gezinnen uit om een aanwezig te zijn op een racedag en ook dat vonden ze allemaal
fantastisch. 1 keer per jaar houden we de In Memoriam Raceday en dan nodigen we de gezinnen uit
waarvan een kind de afgelopen jaren de race tegen kanker heeft verloren. Zwaar maar wel heel bijzonder
en ook zeer onderscheidend. De reizen werden beter en groter en ook werd er in 2009 een luchtballon
aangeschaft om met zieke kinderen ballon te varen. Een prachtige ballon waar we al veel gezinnen een
prachtige avond hebben kunnen aanbieden.
In 2010 heb ik persoonlijk diep in de financiële buidel moeten tasten omdat er iemand was die zijn
verplichtingen niet was nagekomen. Dit was me nog nooit gebeurd, maar iets niet door laten gaan en of om
gezinnen niet te kunnen helpen kwam niet in mijn woordenboek voor en heb ik dus heel veel zelf moeten
betalen. Vele mensen hebben me toen laten zitten en gaven ik één keer: Niet Thuis. Dit is voor mij een
keerpunt geweest en ik ben in 2012 op zoek gegaan naar een nieuw bestuur, omdat ik uit het bestuur wilde
stappen na 7 prachtige jaren.
In dat jaar dat veel mensen met hebben laten zitten hebben juist grote Aart en Sjaak (SWPN) hebben mij wel
geholpen en zo was de link met SWPN ook gelegd. Een groep mensen die al vele jaren de Stichting hebben
gesteund en veel geregeld hebben voor de evenementen die we laatste jaren hebben gehouden.
Al met al dacht ik in November 2011 een goed bestuur gevonden te hebben en hebben we overdracht
geformaliseerd met daarin de overéénkomst dat SWPN exclusief official Partner van Stichting Racen tegen
Kanker zou worden en blijven. Ook zou het unieke en laagdrempelige karakter van Stichting Racen tegen
Kanker behouden moeten blijven en ik kon me puur gaan richten op de bezoeken naar ziekenhuizen als
ambassadeur
Al begin dit jaar bleek dat de visie van het bestuur ver weg lag van de idealen die ik had om ooit Stichting
Racen tegen Kanker te beginnen. Er begonnen zich zaken te bewegen waarvoor ik altijd bang ben geweest.
* er werden mensen betaald (niet vrijwillig)
* ze wilden niet meer naar begrafenissen
* ze gingen niet meer naar de gezinnen
* ze wilde niet meer doen dan de reis en de circuitdag (deze bestonden al)
* de contacten met de gezinnen van afgelopen jaren werden niet meer onderhouden
Het werd een enorme zakelijke aangelegenheid die gestuurd werd op geld en niet op de doelgroep en al
snel heb ik me terug getrokken als ambassadeur van Stichting Racen tegen Kanker en ik ontving steeds
meer mailtjes en telefoontjes van gezinnen en ziekenhuizen over wat er aan de hand was met de stichting.
Het was onpersoonlijk, mailtjes werden niet beantwoord en ik kreeg steeds meer reacties van gezinnen, die
me heel veel pijn hebben gedaan. Met SWPN hebben we deze contacten weer opgepakt en verschillende
malen hebben we met het huidige bestuur aan tafel gezeten om aan te geven dat het niet goed gaat. Ze
wilde er niet van wijken en van samenwerking was nauwelijks nog sprake.
Nog steeds kreeg ik veel mailtjes en daarbij was 1 mailtje van een gezin die schreef het volgende: Beste
Aart, ik ben erg teleurgesteld over hoe het nu gaat met Stichting Racen tegen Kanker. Het is nu een
zakelijk en log lijf waar de armen en benen zijn afgehakt. Dit mailtje deed pijn en daarom is er afgelopen
dinsdag een vergadering belegd tussen SWPN en het huidige bestuur van Stichting Racen tegen Kanker.
Al na 2 minuten was duidelijk dat ze niets meer met ons te maken wilde hebben en dat ze door gaan op de
manier zo als ze deze afgelopen jaar zijn ingeslagen. Proberen uit te leggen dat er niets zakelijks is aan het
ziek zijn van een kind, maar ook deze boodschap kwam niet over. We kregen een brief overhandigd waarin
stond dat per 31-1-2013 SWPN geen partner meer mocht zijn van Stichting Racen tegen Kanker en na het
laten zien van de overéénkomst, werd ons verteld maar een rechtszaak te moeten beginnen.
Je begrijpt dat we dit niet doen en dat we zelf hebben besloten om deze samenwerking per direct te
beëindigen. Natuurlijk een lastige beslissing, maar wel met de wetenschap dat we nu een nieuwe start gaan
maken op een manier waar we met Stichting Racen tegen Kanker zo onderscheidend mee geworden zijn.
Nu zijn we Stichting Zorgeloos Kind en het voelt weer als vanouds. De contacten met de gezinnen en
ziekenhuizen en het betrokken zijn met al deze mensen maakt het weer leuk en bijzonder. Het voelt goed en
we gaan met heel energie en natuurlijk vrijwillig er een prachtige Stichting van maken